Atest sp. z o.o.

 

BADANIA LEKARSKIE

Badania wstępne
Badania okresowe
Badania kontrolne
Badania specjalne

CHOROBY I SCHORZENIA
Angina
Białaczka
Błonica
Choroba zwyrodnieniowa stawów
Czerniak złośliwy
Dur brzuszny   
Dyzenteria 
Fobia
Gruźlica
Grypa
Grzybice skóry
Krztusiec
Miażdżyca
Migrena
Nieżyt nosa   
Odleżyna
Odra
Ospa wietrzna
Odmrożenia
Opatrywanie ran
Oparzenia
Osteoporoza
Padaczka
Płonica 
Półpasiec
Rany
Ropień
Różyczka
Tężec
Udar mózgu
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Zapalenie płuc
Zapalenie ucha środkowego
Zastrzał
Zatrucie jadem kiełbasianym
Zawał mięśnia sercowego
Złamania kości

Profilaktyczne badania lekarskie

 

Zasady opatrywania ran - principis curam vulneri

badania i wykrywanie schorzeń

Przystępując do udzielania pomocy rannemu i na­łożenia opatrunku trzeba stale pamiętać o tym, że ma­my przed sobą cierpiącego człowieka, a nie jedynie określoną ranę. Musimy też uświadamiać sobie, w ja­kim celu nakłada się opatrunek, co pozwoli ratowni­kowi w zrozumieniu zasad postępowania przy opatry­waniu rany.

Nałożenie pierwszego opatrunku ma na celu :      
 1)   ochronę rany przed wtórnym (dodatkowym) za­każeniem,      
 2)   ochronę rany przed ponownymi urazami,      
 3)   opanowanie lub zmniejszenie krwawienia,      
 4)   osłonę przed skażeniem.
Pierwszy opatrunek nazywamy również opatrunkiem ochronnym.

Trzeba pamiętać, że w warunkach wojennych dobrze nałożony pierwszy opatrunek na mniejsze rany można utrzymać kilka dni, jeżeli nie będzie wcześniejszych wskazań do zabiegu chirurgicznego lub do zmiany opatrunku. W warunkach pokojowych większość opa­trunków powinna być zmieniana przez lekarza w cią­gu pierwszej doby, w czasie kontroli rany.
Nałożenie opatrunku ma również duży wpływ psy­chiczny na rannego, który odczuwa to jako wzięcie go pod opiekę i pozbywa się przestrachu wywołanego widokiem krwawiącej rany. Przez nałożenie opatrun­ku ranny przygotowany jest do transportu lub samodzielnego przejścia do punktu opatrunkowego, przy­chodni lub szpitala. Przed nałożeniem opatrunku należy możliwie do­kładnie ustalić rodzaj zranienia, w celu ustalenia, jaki opatrunek należy nałożyć, jakie trzeba wykonać czyn­ności dodatkowe, jak np.: uszczelnienie otwartej od­my, unieruchomienie, doraźne zatamowanie krwotoku.
Ażeby móc dokładnie obejrzeć ranę i mieć jak naj­lepsze warunki nałożenia opatrunku, umocowania go i ewentualnego wykonania czynności dodatkowych, na­leży odpowiednio umieścić rannego i odsłonić miejsce zranienia. W zależności od tego, czy ratownik działa w warunkach życia codziennego, czy w polu, w obli­czu niebezpieczeństwa działania nieprzyjacielskiego, postępowanie będzie odrębne.
W pierwszym przypad­ku należy umieścić poszkodowanego jak najwygodniej zapewniając sobie dostęp do uszkodzonej okolicy ciała; może to być ułożenie na łóżku, na stole, w samocho­dzie, usadowienie pod drzewem lub ułożenie na zie­mi — w zależności od stanu rannego i rodzaju uszko­dzenia. Pomocy można wówczas udzielać stojąc, siedząc lub klęcząc. W wypadku działania w warunkach zagrażających życiu ratowanego i ratownika (pod obstrzałem, w cza­sie bombardowań) pierwszą czynnością jest wycofanie poszkodowanego do miejsca ukrycia, jeżeli pozwalają na to warunki i stan rannego lub udzielenie pomocy w pozycji leżącej na miejscu. W zależności od rodza­ju ukrycia ratownik może poruszać się mniej lub bar­dziej swobodnie.
W razie udzielania pomocy przez zespół ratowni­ków, sytuacja jest ułatwiona dzięki temu, że jedna osoba może przytrzymywać rannego lub zranioną koń­czynę, druga może odsłonić ranę i nakładać opatru­nek. W przypadkach zranień połączonych z utratą świadomości lub bezwładem konieczna nieraz jest po­moc dwóch lub kilku osób do unoszenia rannego lub podtrzymywania w czasie nakładania opatrunku; od­nosi się to również do zranień połączonych ze złama­niem dużych kości, kręgosłupa i miednicy. W razie stwierdzenia dużego krwotoku tętniczego, przed przystąpieniem do jakichkolwiek czynności związanych z opatrywaniem rany należy założyć na ubranie opaskę uciskową.
Dalszą czynnością przygotowawczą jest odsłonięcie uszkodzonego miejsca. W tym celu można zdjąć odpo­wiednią część garderoby i bielizny, rozpiąć ją, zsu­nąć lub podwinąć. Gdy jest chłodno, szczególnie w wa­runkach polowych, rękawy i nogawki można rozpruć w szwach na czas nakładania opatrunku, a następnie spiąć je agrafkami. Tak samo postępuje się w przypad­kach ciężkich zranień, gdy wszelkie manipulacje są zbyt bolesne lub niebezpieczne dla rannego. Przy zdej­mowaniu ubrania i bielizny w pierwszej kolejności zdejmuje się je z kończyny nie uszkodzonej. Po obejrzeniu, zbadaniu rany i jej otoczenia przy­stępuje się do opatrunku. Jeżeli warunki na to pozwa­lają, należy oczyścić skórę w otoczeniu rany z widocz­nych zanieczyszczeń i skrzepów krwi za pomocą ka­wałka suchej gazy. Gazę można ująć szczypczykami lub czystymi palcami, wykonując ruchy od rany na ze­wnątrz.
Następnie należy odkazić skórę wokół rany za po­mocą jodyny lub innego środka dezynfekcyjnego (np. dzisiaj szeroko stosowanego fioletu goryczkowego lub merkurochromu). Do tego celu można użyć kuleczki waty zwilżonej lekiem i ujętej szczypczykami lub na­winiętej na patyczek lub ampułki z jodyną obszytej gazą, którą po ułamaniu szyjki posługujemy się jak pędzlem. Odkażając skórę należy postępować w ten sposób, aby lek nie dostał się do rany. Jedynie otarcia naskórka można przetrzeć jodyną lub barwnikiem. Je­żeli rana zawiera wyraźnie widoczne, leżące powierz­chownie zanieczyszczenia, można ranę przemyć wodą utlenioną, roztworem nadmanganianu potasowego lub rywanolu. Tych ostatnich czynności nie wykonuje się w warunkach polowych.
Następnie dobieramy odpowiedniej wielkości gazę wyjałowioną i przykrywamy nią ranę, nie dotykając tej części gazy, która zetknie się z raną. Można uchwycić gazę szczypczykami jałowymi lub przemy­tymi środkami dezynfekcyjnymi; wyjątkowo można ująć gazę palcami za rożki. Do cięcia gazy należy uży­wać nożyczek odkażonych lub wyjałowionych. Na warstwę gazy nakłada się watę higroskopijną, w mia­rę możności wyjałowioną, ewentualnie jako drugą warstwę ligninę i całość umocowuje opaską, przylepcem lub chustą trójkątną. Grubość warstwy gazy, ligniny lub waty uzależnia się od rozmiarów krwawienia z rany. Zamiast poszcze­gólnych części składowych opatrunku można zastoso­wać opatrunek osobisty, przykrywając jego poduszką ranę. W ranach przestrzałowych jedną poduszką przykry­wamy ranę wlotową, drugą — wylotową. Gdy w głębokich ranach widać wyraźnie grube za­nieczyszczenia lub ciała obce, jak odłamki drzewa, strzępy ubrania, ziemię — ratownik może je ostrożnie usunąć wyjałowionymi szczypczykami. Nie wolno grzebać w ranie w poszukiwaniu zanieczyszczeń lub ciał obcych.
Po nałożeniu pierwszego opatrunku należy jak naj­szybciej przekazać rannego w ręce lekarza, najlepiej chirurga, bo im wcześniej ranny otrzyma pomoc chi­rurgiczną, tym lepsze będzie gojenie się rany.

 

 

 

 

 

Copyright Wszelkie prawa zastreżone